Gerard Spekken wilde weg uit het hectische zakenleven

Fietsen naar het nieuwe leven

In de rubriek De Omslag van het Eindhovens Dagblad vertellen mensen over een persoonlijke gebeurtenis die grote impact heeft op hun leven.

Gerard Spekken maakte een lange fietstocht naar Zuid-Frankrijk. Hij trok zich daarna terug als directeur van een uitgeverij. Spekken schreef er een boek over.

door Henk van Weert
…………………………………………………………………………………………………….

Ze fietsten, globaal genomen, de weg die duizenden Nederlanders elk jaar met auto en caravan rijden. Via Limburg de Ardennen in, dan door het arme Noord-Frankrijk naar Langres, Tournus, door de prachtige stadjes Vaison-La Romaine en Manosque, eindigend in de kustplaats Saint-Clair bij Le Lavandou.
Achttien dagen zaten Eindhovenaar Gerard Spekken en zijn vrouw Yvonne Kalkhoven in het zadel, vooraleer ze hun voeten in de Middellandse Zee konden dopen.
Spekken is de eerste om toe te geven dat de fietstocht niet zo heel bijzonder was, omdat er voldoende mede-vijftigers zijn die op de pedalen zijn die op de pedalen Frankrijk in trekken.
Toch was de onderneming voor hem heel speciaal. De fietstocht van bijna vijftienhonderd kilometer was de brug tussen zijn oude leven en van druk bezet manager van een uitgeverij en zijn nieuwe bestaan in de luwte.
Hij schreef er het boek ‘Fiets je ook terug?’ over, waarin hij zijn belevenissen op de fiets vermengt met gedachten over zijn zakelijk en persoonlijk leven.
Een boek schrijven was geen vooropgezet doel. Ik zat in een periode waarin veel gebeurde. Daar kam die tocht bij. Ik wilde het allemaal eens kwijt in een boek.
Daar kwam bij dat ik uitgever was, maar nooit de auteurskant van het publiceren had gekend. Dat wilde ik ook eens meemaken.”
Gerard Spekken, Knegselnaar in de tijd van de fietstocht, was jarenlang directeur van uitgeverij PAT in Tilburg, die vooral economie-uitgaven voor het onderwijs in portefeuille heeft.
“Ik was ook grootaandeelhouder en juist bezig de uitgeverij te verkopen. Het was dus een gek moment voor zo’n lange fietstocht. Als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik ik wilde vluchten uit een situatie die me te veel werd. Ik werkte in die tijd letterlijk honderd uur per week. Ik wilde daar mee breken.”
Zo gezegd, zo gedaan. Spekken keerde na de tocht niet meer terug naar de hectiek van het managersvak. Hij kreeg een surmenage en zette een punt achter zijn ‘oude’ leven. Nu werkt hij als adviseur op het snijvlak van bedrijfsleven, onderzoek, onderwijs en overheid bij de ontwikkeling van campussen. Ondermeer is hij betrokken bij de Automotive Campus in Helmond. De omslag was voltooid.
Hij staat niet alleen in zijn behoefte om het, als gevorderd en drukbezet vijftiger, wat kalmer aan te doen, heeft hij gemerkt. Op zijn website www.fietsjeookterug.nl, waar het boek verkrijgbaar is, kreeg hij de nodige reacties.
“Er zitten genoeg gelijkgestemde reacties van ondernemers bij, die de ratrace eigenlijk beu zijn. Zeker als ze werken in een bedrijf dat volgens het harde Angelsaksische model geleid wordt.”
Ook Gerard Spekken (58) had er genoeg van. “Ik was alleen nog maar met door winst gedreven activiteiten bezig. Daar zitten onmenselijke kanten aan, vond ik. Mensen eruit donderen, dat soort ingrepen. Ik kwam er achter, dat dit eigenlijk helemaal niet bij me past. Ik stelde ook vast dat ik, op mijn leeftijd, mijn top al gehaald had. Moest ik doorgaan met almaar zestig uur per week werken om alleen maar meer winst te behalen? Er is meer in het leven dat er toe doet. De kinderen waren uit huis, financieel kon ik me voldoende veroorloven, moest ik dan in die sleur blijven hangen?”
Met zijn vrouw Yvonne Kalkhoven besloot hij er ‘eindelijk eens echt op uit te trekken’.
Misschien, mijmert hij, had dat besluit ook te maken met de weg die hij had afgelegd. Die was lang geweest.
“Ik was niet meteen in een topfunctie terecht gekomen, maar ik had me door hard werken opgewerkt naar een zekere positie. Het was een lang traject van continue presteren. Ik vond dat ik toe was aan een moment voor mezelf.”
Hij koos voor de Van Rysselberghe-route. Die is gebaseerd op een fietstocht van de Belgische kunstenaar Theo van Rysselberghe (1862-1926) aan het begin van de vorige eeuw. De Belg wilde inspiratie opdoen op zijn tocht vanuit het Belgisch-Nederlandse grensgebied richting Middellandse Zee, langs de Maas, de Saône en de Rhône.
Al fietsend zagen we Frankrijk telkens anders worden. De bouwstijlen veranderen, de geuren, de mensen. Het is een prachtige route, die niet al te moeilijk is. Je komt door gebieden met een enorme werkeloosheid en een bevolking van vrijwel alleen oude mensen. Sommige streken zijn ronduit triest. Lege hotels, geen leven op straat. Als je er met de auto doorheen rijdt, merk je daar niets van. Op de fiets juist wel. We hadden veel contact met de bevolking. Er wordt niet altijd even positief gedacht over Fransen, maar ik ben op deze tocht wel van ze gaan houden. Fransen praten graag, ze zijn trots en heel gastvrij, van noord naar zuid. We ontdekten dat Fransen, in tegenstelling tot Nederlanders, veel meer moeten zien te overleven. Er zijn kleine keuterboeren bij die een moeilijk bestaan hebben.”
Ze zijn al geruime tijd terug in Nederland. Gerard Spekken en Yvonne Kalkhoven wonen niet meer in Knegsel, maar in Meerhoven, Eindhoven. De auteur van ‘Fiets je ook terug?’ is weer helemaal boven Jan.
“Ik ben volledig afgekickt van dat hectische bestaan. Als ik nu om me heen kijk, denk ik: Nederlanders zijn een gehaast volk aan zee. Doe eens normaal, Nederland. Geniet!

Gerard Spekken: ‘Fiets je ook terug?’, uitgeverij 2F. Prijs 18,50 euro. Ook verkrijgbaar via www.fietsjeookterug.nl

« Terug naar ‘Reacties’