Reacties van lezers

Mary en Leo – Bussum
Wij zijn naar de fietsenbeurs in de RAI geweest. Hebben jullie gezocht om jullie te bedanken voor het mooie warme en herkenbare boek.
Ben afgelopen jaar in een vergelijkbare setting naar Spanje gefietst. Was benieuwd of jullie Spanje ook al hebben aangedaan.
Hebben genoten van jullie boek en onze reis.

Carien – Seysses Frankrijk (bij Toulouse)
Ik weet zeker dat je boek veel Nederlanders hier zal interesseren, want je beschrijft veel streken die de inwoners zullen herkennen. Je blik op Frankrijk, enfin op de Franse ‘campagne’, is vaak heel treffend weergegeven. Naast de op humoristische wijze beschreven terrassen herkende ik duidelijk hotelketen ‘Logis de France’, zowel de hoteliers als hun karakteristieke hotels. In de moderne keten-hotels zijn de bedden vaak beter maar het ontbreekt er aan charme…. Gelukkig kan Frankrijk ruim aan beide genoegens tegemoet komen! Dat je van het land houdt is duidelijk. Des te beter, want Frankrijk heeft “supporters” nodig. De Fransen zelf zijn sceptischer en zijn over het algemeen niet zo enthousiast en van de Europese bevolking zijn ze het meest pessimistisch over de toekomst. Het is dus prima dat er buitenlanders zijn die wel wat in dit land zien. Frankrijk kan wel wat ondernemingsgeest gebruiken, zij het dan ook van andere origine..!”

Pierre – Gierle (B)
[Uit zijn blog 'Fietsboek op het nachtkastje']
Ik zou kiezen tussen twee titels. Twee boeken die toffe fietsverhalen brengen. De ene is van Ward Van Loock: “De verovering van het Britse eiland”. Het andere is een reisverhaal, annex fietsreisboek, geschreven door Gerard Spekken. Nu heb ik blijkbaar iets tegen het ‘Britse averechts’ zijn, je weet wel links rijden en inches en miles. Dus werd het het boek van de Noord-Brabantse schrijver uit Knegsel.
Het boek houdt het midden tussen een reisgids en een roman. Emotionele momenten en grappige opmerkingen worden afgewisseld met handige reisinformatie. Kortom, een reisroman die niet verveelt…

Jan – Dordrecht
Ik heb met veel plezier je boek gelezen. Erg boeiend. De atlas van Frankrijk lag altijd naast me zodat ik de route precies kon volgen. Vaak een feest van herkenning zoals je Frans Ardon en zijn Karin door de bij ons bekende gebieden laat fietsen.
Ik weet niet in hoeverre het boek autobiografisch is, maar ik neem aan jij en je partner de route echt gefietst hebben. Ik droom er al jaren van om zoiets te ondernemen, maar dat zal wel bij een droom blijven. Lijkt me een geweldige ervaring om zoiets ook te kunnen ondernemen.

Veronic – Houten
Ik vind je boek om verschillende redenen een bijzonder boek. Door de treffende manier waarop het geschreven is kan het niet anders dan dat het deels autobiografisch is. Ook word ik aangenaam verrast als iemand met jouw achtergrond zinnen weet te schrijven als “Het enige geluid was het geknisper onder mijn wielerschoenen‘. En het feit dat het boek steeds blijft boeien, terwijl je heel wat uren op de fiets doorbrengt en je vooral bezig bent om die trappers rond te zwaaien is een compliment waard. Nergens wordt het saai of verzandt het in ‘gezweef’. Sterker, toen ik las over het begin van de fietspassie van de hoofdpersoon, gaf me dat het gevoel dat zo’n fietsavontuur ook binnen mijn bereik ligt (een niet-fietser). Knap dat iemand me dat gevoel in een boek kan geven.
Heel mooi vind ik het hoe je de hoofdpersoon met kleine aanwijzingen tijdens de fietstocht laat veranderen. De figuur Frans Ardon wint daardoor aan sympathie.

Marcel – Alkmaar
Het boek dat ik altijd al zelf had willen schrijven. Mijn complimenten!

Iris – Deventer
Ik voel me alles behalve een fietsverdwaasde en toch heb ik je boek in een ruk uitgelezen. Wat moet het pijn doen als je eindelijk je (fiets)droom gaat verwezenlijken en op dat moment je partner ziek wordt. Mooi gedaan Gerard, heel mooi!

Jos – Deurne
Ik ben sinds drie dagen de trotse bezitter van een nieuwe knie en geniet ondertussen ook van je boek. Vreemd genoeg merk ik al lezend dat ik trots ben dat ik je zo goed (mag) ken(nen).

Willem – Wassenaar
Gerard, dit boek moet je als voormalig uitgever toch een bijzondere voldoening geven. En terecht, want het eindproduct mag er wezen.

Ireen – Zutphen
Michiel (mijn man) fietst ook al jaren heel veel. We hebben laatst afgesproken dat als de kinderen niet meer mee op vakantie gaan we ook willen gaan fietsen in de mediterrane landen. Nu we je boek hebben gelezen verheugen we er ons nog meer op. We gaan het gebruiken als handboek.

Jaap – Bussum
Ik heb je boek cadeau gegeven aan mijn ouders. In 2001 zijn ze naar Santiago de Compostella gefietst. Ze vonden je boek een feest van herkenning.

Wilbert – Assen
Sedert begin februari werk ik voor een project in Poitiers/Frankrijk. Na afloop van de werkdag moeten we altijd tot zeker 20.00 uur wachten tot we kunnen eten. In twee weken heb ik de tussenliggende tijd gebruikt om jouw boek te lezen. Ik ben eerlijk gezegd geen fervente lezer, maar jouw boek heb ik verslonden. Het is makkelijk en lekker leesbaar en je wilt het per sé verder lezen omdat je je steeds weer afvraagt hoe zou het verder gaat. Bedankt Gerard, zeer knap!

Mirjam – Amsterdam
Hoe je in je boek de figuur Frans Ardon laat praten over zijn gevoel, zijn emoties en zijn reactie over mensen heeft me enorm geboeid. Je hebt het blijkbaar zo goed beschreven dat mijn zus je boek moest wegleggen omdat ze zich een voyeur begon te voelen.

Vivian – Heerlen
Het einde van je boek heeft me aangegrepen. De fietstocht van de figuur Frans Ardon en zijn vrouw Karin volg je als in een pageturner. En dan scheert er plotseling een auto op het terras rakelings langs zijn stoel en volgt er een nog grotere ‘ramp’ in zijn hotel. Het hakte er bij mij in en doet je uit de roman abrupt ontwaken. Tja dat is blijkbaar het leven! Wow!

Edwin – Haaren
Het laatste hoofdstuk “twee jaar later” had van mij het driedubbele mogen zijn. Ik merkte dat ik nieuwsgierig bleef naar wat er tot in de kleinste details was gebeurd, hoe Frans Ardon en zijn vrouw Karin terugkeken op hun tocht en hoe het met hun ‘trotsen’ Jasper, Merel en Sietse ging. Dat Frans Ardon ziek werd kwam me als collega ‘burn-outer’ nogal rauw op mijn dak vallen. Alsof ik in een spiegel keek.

Siebrand – Zwolle
Hoe krijg je het voor elkaar om tijdens je tocht alles zo te registreren zoals je het in het boek beschrijft, dat vind ik buitengewoon. Alsof je de tocht twee keer op het zelfde moment fietst.

Valerie – Melbourne (Australië)
Het boek heeft me erg gegrepen. Ik houd er een goed gevoel aan over. Een aanrader. Als ze bestond dan zou ik de Karin uit het boek willen groeten. Zoals zij heeft moeten leiden of lijden met haar misselijkheid. Dat noem ik nog eens doorzetten en echte liefde!

Marjon – Putten
Ik heb je boek verslonden. Als de Karin in het boek zweette kreeg ik het warm. Als zij misselijk werd draaide bij mij mijn maag om. Als ze de regie overnam kwam bij mij de trots. Ik heb er van genoten. Vooral omdat je zo’n goed oog voor detail hebt en ik daardoor steeds het gevoel had dat ik er bij was. Nu ben je weer van mijn nachtkastje af.

John – Woerden
Wat opmerkelijk! Wij hebben hetzelfde gedaan in 1989. Ik werkte bij Philips aan het Kantoor van de toekomst. Wij waren 55 en 50. Ook mijn vrouw had onderweg fysieke problemen (knieën), maar gaandeweg werd het beter. Wij deden de tocht in 23 etappes. Een geweldige ervaring. Veel afgevallen ondanks het dagelijkse roomijs.

« Terug naar reacties