Fragmenten
Ik vroeg me af van wie ze die uitspraken hadden. Zo was het helemaal niet gegaan. Iedereen die Karin kende, wist dat ze nooit direct enthousiast gereageerd zou hebben.
Lees meer (via Google boeken) »
Overal waar je liep, heerste serene rust. Het enige geluid was het geknisper van de steentjes onder mijn wielerschoenen.
Lees meer »
Nog tien meter, nog vijf, nog drie, nog twee, nog een. Ik was er!
Lees meer (via Google boeken) »
Desondanks misten we ook wel de kleine alimentations en épiceries met kromme vrouwtjes op leeftijd die er zelf geteelde sla, plaatselijk gebottelde wijn of regionale kazen verkochten. Dat soort kleinschaligheid was verdwenen.
Lees meer »
We haalden ze alleen maar in. Geen enkele keer werden we zelf ingehaald. Niet op de rechte stukken. Ook niet in een afdaling. En zelfs niet in een klim.
Lees meer »
Karin hield zich dapper, maar desondanks zag ik haar een echte traan wegpinken. Ze moest wel volledig afgepeigerd zijn.
Lees meer »
We begonnen aan onze laatste kilometers. Tot aan het centrum van Manosque hoefden we alleen nog maar te dalen. Hoe aantrekkelijk kan een aankomst zijn? Led Zeppelin kwam voorbij met Stairway to heaven.
Stairway to heaven on harp »
“Ik ruik brandlucht.” Karin stond bij het raam. Ik probeerde wakker te worden. Karin was als een bloedhond. Bij opvallende geuren ging bij haar automatisch een alarmbel rinkelen.
Lees meer »
Gerard Spekken (1952)
Was jarenlang directeur van een uitgeverij. Door te schrijven over zijn passie - fietsen in Frankrijk - en het boek in eigen beheer uit te geven wist hij antwoorden te vinden op vragen waar hij al jaren beroepsmatig mee rondliep. Het boek is een pakkende neerslag van wat hij tijdens zijn tochten zelf heeft ervaren.